بر می گردی به خیلی عقب. خیلی عقب. اما پنجره ی این اتاق همین بود. چراغش هم. صدای شبی که از پنجره می اومد هم همین بود. همون نورٍ قرمز چشمک می زد. تابستوناش همین شکلی بود. پاییز و زمستونش هم. 

این اتاق همیشه تب داره، ولی من همیشه سردمه، و تو همچنان وجود داری، تو این نوشته، و این اتاق، لا به لای خط های منحنیِ این کاغذ دیواری. 

بر می گردی به تاریخ. این اتاق رو بدون تو یادم نمی آد. تو رو بدون این اتاق یادم نمی آد. انقدر بر می گردی به عقب که نمی دونم کجا بگردم دنبالت و پاکت کنم.

چه گهانی بوق می زنم و چه ناگهانی سوت می زنی.

خط می خورند این روزهای بی صفت، خاطره نمی شوند

کلماتم ماتِ مات

چشمانم عدد می روند

می ماسند بر ساعت های بی عقربه.

یک فصل ورق خورد، 

برف آمد و مه شد و ماه گم شد.

یک فصل ورق خورد و چشمانم ماسیدند بر این ساعت های بی عقربه.

که بیایی.

چقدر احساسِ من و گاو مشترک بود.

ساعت چرخ می زند و من نزدیک تر می شوم.

بوی ماهتابستان.

گم کرده ام شاید. خود را، کلمات را. 

فقط «نگاه» مانده است.